Ogólnoukraiński portal informacyjny Informator Ukraina przygotował publikację o nieformalnych wynikach 2025 roku, o sprawach i ludziach, którzy ukształtowali nową rzeczywistość.
Miniony rok przejdzie do historii nie tylko jako kolejny rok wojny. Był to rok, w którym wreszcie stało się jasne, że kraju nie trzymają w kupie hasła czy abstrakcyjne instytucje – trzymają go konkretni ludzie. Ludzie, którzy działali w szpitalach i na stadionach, w warsztatach i galeriach, na tyłach i na najgłębszych tyłach wroga.
Nie zawsze były to głośne sprawy. Często były głośne ze względu na swoje wyniki. Niektóre uratowały serca, niektóre zniszczyły rosyjskie lotnictwo strategiczne, niektóre zbudowały akademie piłkarskie i podziemne szpitale, niektóre zmieniły kulturę w broń, a sport w język, w którym Ukraina mówi do świata.
Te głośne sprawy różnią się formą, ale w istocie są takie same: zmieniły rzeczywistość. I dlatego nazwiska ich autorów są pamiętane przez każdego Ukraińca.
Boris Todurov: medycyna, która nie ma prawa się zatrzymać
Boris Todurov to nazwisko, które od dawna jest synonimem ukraińskiej kardiochirurgii. Jednak w ubiegłym roku jego działalność wykroczyła daleko poza zakres profesjonalnej medycyny.
Pierwszy chirurg na Ukrainie, który przeprowadził przeszczep serca, założyciel szkoły transplantologii, Todurov kontynuował pracę Instytutu Serca w środku wojny na pełną skalę. Ma ponad 40 lat doświadczenia i tysiące uratowanych istnień ludzkich. W 2025 roku pozostał kluczowym liderem w rozwoju transplantacji w Ukrainie, wdrażając światowe standardy leczenia chirurgicznego nawet w najtrudniejszych warunkach wojny. Jego zespół nie tylko ratuje pacjentów, ale także utrzymuje system, który mógł się załamać pod presją wojny, niedoborów i przeciążenia.
Boris Todurov jest przykładem na to, że cisza sali operacyjnej może być równie głośna jak eksplozje. Jego przypadek dotyczy przetrwania kraju, dosłownie w samym sercu sprawy.
Rinat Achmetow: duże straty oznaczają duże zobowiązania
Dla Rinata Achmetowa rok 2025 był jednym z najtrudniejszych w jego karierze biznesowej. Utrata aktywów w Mariupolu, upadek sektora energetycznego i spadek jego fortuny stały się rzeczywistością.
Jednocześnie Achmetow pozostaje postacią, która systematycznie inwestuje w przetrwanie państwa. Podziemne szpitale o standardzie NATO Role 2, projekt Serce Azovstalu, setki milionów hrywien na pomoc wojskowym i rodzinom obrońców to nie jednorazowe działania, ale długoterminowa strategia.
Piłka nożna to osobny wymiar. „Nawet na wygnaniu Szachtar zachowuje status marki reprezentującej Ukrainę w Europie.
Rinat Akhmetov jest przykłademwielkiej firmy, która przestała liczyć tylko zyski i zaczęła liczyć odpowiedzialność.
Hryhorii Kozlovskyy: piłka nożna jako inwestycja w przyszłość
Historia Hryhorija Kozłowskiego to historia długiej i upartej budowy. Nie klubu, ale ekosystemu.
FC Rukh i Akademia Rukh pod kierownictwem Hryhorija Kozłowskiego stały się wyjątkowym zjawiskiem na Ukrainie: pełna cyfryzacja szkolenia, misja społeczna i praca z dziećmi z całego kraju, w tym z przesiedleńcami wewnętrznymi.
FC Rukh jest najmłodszą drużyną wśród profesjonalnych lig i nie jest to ryzyko, ale filozofia. Kształcą się tu nie tylko zawodnicy, ale i ludzie.
W tym samym czasie Hryhorij Kozłowski stał się jednym z najbardziej systematycznych mecenasów Sił Zbrojnych Ukrainy: ponad 100 mln UAH na pomoc, drony, sprzęt, wsparcie dla brygad artylerii i rehabilitację wojska.
Hryhoriy Kozlovskyy jest przykładem tego, jak piłka nożna, dobroczynność i odpowiedzialność mogą działać jako jeden mechanizm. Jego głośny przypadek to piłka nożna jako forma bezpieczeństwa narodowego i polityki społecznej.
Vasyl Malyuk: operacja specjalna jako sztuka wojenna
Operacja Pavutina, przygotowana i zrealizowana przez Wasyla Malyuka, stała się jedną z najgłośniejszych historii tego roku. Klęska rosyjskiego lotnictwa strategicznego na głębokich tyłach to, bez przesady, historyczny moment.
Ponad półtora roku przygotowań, wyrafinowana logistyka, setki dronów, kamuflaż i synchronizacja sprawiły, że operacja stała się symbolem nowego poziomu ukraińskich służb specjalnych.
Nawet po dymisji Wasyl Małyuk pozostaje postacią, która uosabia nową szkołę ukraińskich służb wywiadowczych – precyzyjną, technologiczną i asymetryczną.
To nie była tylko operacja specjalna. Był to sygnał, że wróg nie ma już bezpiecznych tyłów.
Oleksandr Svishchov: synteza sportu, kultury i ekonomii
Oleksandr Svishchov jest jedną z najbardziej wielowymiarowych postaci tego roku i najbardziej uderzającym przykładem wielowymiarowej filantropii. Prezes Federacji Polo Wodnego, biznesmen, filantrop, inwestor.
Inwestuje w gospodarkę – otwarcie jednego z największych zakładów przetwórstwa rybnego w kraju stworzyło setki miejsc pracy i dziesiątki milionów podatków.
Oleksandr Svishchov rozwija sport – water polo, tenis, szkoły dla dzieci, kompleksy, federacje.
Zachowuje kulturę – filmy, książki, muzea, projekty historyczne.
Oleksandr Svishchov otrzymał szereg nagród od Sił Zbrojnych Ukrainy, w tym nagrody od 125. i 103. brygady TRO, za znaczącą pomoc dla wojska.
Oleksandr Svishchov jest wzorem nowoczesnego ukraińskiego filantropa, który myśli systematycznie i przez dziesięciolecia. Jest przykładem myślenia instytucjonalnego, w którym sport, kultura i gospodarka nie konkurują ze sobą, ale wzajemnie się wzmacniają.
Kyryło Budanow: z cienia wywiadu do centrum władzy politycznej
Dla Kyryło Budanowa rok 2025 był okresem wysokiego wzrostu. Pod jego dowództwem DIU przeprowadziło błyskotliwą operację w Pokrowsku, gdzie generał osobiście uczestniczył w desancie wojsk w celu utworzenia korytarza bezpieczeństwa.
Oprócz sukcesów bojowych, Kyryło Budanow stał się główną „tarczą informacyjną”, neutralizując rosyjskie IPSO przed ćwiczeniami West 2025.
Jego nominacja na szefa Biura Prezydenckiego na początku 2026 r. była logicznym uznaniem jego wpływów.
Teraz generał porucznik, który niszczył floty wroga za pomocą dronów Magura V, przeszedł do wielkiej dyplomacji, reprezentując Ukrainę w rozmowach w USA i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Głośna sprawa Kyrylla Budanova to transformacja. Jego głównym osiągnięciem nie jest pojedyncza operacja.
Jego głośną sprawą jest przekształcenie wywiadu wojskowego z zacienionej struktury w aktywnego gracza w wojnie, dyplomacji i polityce.
Oleksandr Usyk: absolutny mistrz walczącego kraju
Zwycięstwo Ołeksandra Usyka w rewanżowym starciu z Danielem Dubois na Wembley uczyniło go absolutnym mistrzem świata wagi ciężkiej. Ale dla Ukraińców ta walka oznaczała znacznie więcej niż tytuł sportowy.
Usyk jest symbolem wytrwałości. Jego wejście na ring z ukraińskim przesłaniem, jego publiczne stanowiska, dyscyplina i wiara zmieniły sport w narzędzie międzynarodowej komunikacji.
On nie jest tylko bokserem. Oleksandr Usyk jest metaforą Ukrainy, która stawia czoła znacznie silniejszemu wrogowi i nie poddaje się.
Artem Pivovarov: kultura masowa bez zdrady treści
Rok 2025 był szczytowym rokiem dla piosenkarza i autora tekstów Artema Pivovarova. Siedem Pałaców Sportu w ciągu dziesięciu dni, dziesiątki tysięcy widzów, tytuł Honorowego Artysty Ukrainy, płyty i nagrody.
Ale najważniejsze jest to, że jego muzyka nie jest już tylko rozrywką. Pracuje z tożsamością, językiem, historią.
Artem Pivovarov udowodnił, że kultura masowa może być głęboka i odpowiedzialna.
Nikita Kadan: Sztuka ukraińska w światowym świetle reflektorów
Artysta Nikita Kadan znalazł się w prestiżowym globalnym rankingu Power 100. W 2025 roku jego sztuka kontynuowała refleksję na temat wojny i pamięci, zwracając uwagę społeczności międzynarodowej do Ukrainy nie tylko przez pryzmat tragedii, ale także przez głęboki kontekst intelektualny. Włączenie Nikity Kadana do ArtReview Power 100 jest przełomem dla całej ukraińskiej sceny artystycznej.
Jego prace są złożone, czasem niewygodne i pozbawione estetyzacji wojny. Pracuje z pamięcią, traumą, historią – szczerze i bez kompromisów.
Nikita Kadan jest przykładem tego, jak ukraińska sztuka stała się pełnoprawnym uczestnikiem globalnej konwersacji.
Victoria Amelina: słowo, które przeżyło autora
Pośmiertne uhonorowanie Victorii Ameliny Nagrodą George’a Orwella to nie tylko wydarzenie literackie. To etyczny gest wobec świata.
Jej książka Patrząc na kobiety, które patrzą na wojnę stała się dokumentem epoki – pomiędzy pamiętnikiem, świadectwem i aktem oskarżenia. Amelina nie pisała z bezpiecznego miejsca – rejestrowała zbrodnie na nieokupowanych terytoriach.
Victoria Amelina zginęła nagrywając prawdę. Dlatego jej słowa stały się częścią globalnej rozmowy o Ukrainie.
Jego głośna sprawa – to kultura, która nie ukrywa się przed wojną, ale patrzy jej prosto w oczy.
Nie bohaterowie, ale architekci przyszłości
W tych głośnych sprawach nie chodzi o sławę. Chodzi w nich o wybór. O decyzję o pozostaniu, działaniu, budowaniu, podejmowaniu ryzyka i byciu odpowiedzialnym. To są decyzje, które tworzą Ukrainę, która przetrwała i nadal walczy.
Ci ludzie są różni. Mają różne biografie, temperamenty i skale wpływów. Ale mają jedną wspólną cechę:
- Hryhoriy Kozlovsky i Rinat Akhmetov pokazali, że piłka nożna może być narzędziem narodowej odporności i pomocy dla sił zbrojnych.
- Oleksandr Svishchov i Nikita Kadan udowodnili, że kultura nie jest luksusem, ale fundamentem tożsamości. Trzymają oni duchowy front. Svishchov ratuje historię poprzez mecenat w muzeach, podczas gdy Kadan konceptualizuje tragedię wojny dla globalnych galerii.
- Kyrylo Budanovi Vasyl Malyuk uosabiają potęgę służb specjalnych: od operacji powietrznodesantowych w Pokrowsku i misji dyplomatycznych w Stanach Zjednoczonych po wewnętrzne oczyszczanie kraju z wrogich agentów. Są nową generacją myślenia o władzy: asymetria, technologia, inicjatywa.
- Rinat Achmetow i Borys Todurow zapewniają przetrwanie narodu – jeden poprzez budowę podziemnych szpitali na dużą skalę i wsparcie dla Frontu Stalowego, drugi poprzez unikalną operację serca i rozwój transplantacji w czasie wojny.
- Hryhoriy Kozlovsky, Oleksandr Usyk i Oleksandr Svishchov sprawili, że sport stał się językiem, którym Ukraina mówi do świata. Promują Ukrainę na arenie międzynarodowej. Usyk – z tytułami bokserskimi, Kozłowski – szkoląc młodych piłkarzy w Akademii Rukh, Svishchov – rozwijając piłkę wodną i wspierając weteranów.
- Victoria Amelina i Artem Pivovarov dał krajowi głos – różny w formie, ale jednolity w treści. Amelina pracowała dla przyszłości – dla momentu, w którym świat będzie szukał prawdy o tej wojnie. Pivovarov pracuje dla teraźniejszości – aby kraj przetrwał psychicznie, emocjonalnie i kulturowo.
Dowodzą tego ich głośne sprawy: Ukraina nie jest dziś trzymana razem przez abstrakcje, ale przez konkretnych ludzi. Przyszłość kraju składa się z tak różnych, ale spójnych historii. A każdy z tych głośnych przypadków w 2025 roku jest cegłą w fundamencie przyszłego zwycięstwa i odbudowy Ukrainy.
